Баяғыда дүниеге келуге даярланып жүрген бір сәби болыпты. Бір күні ол Алла Тағалаға былай деп сұрақ қояды:
– Уа, Аллам! Ертең мені жер бетіне жіберетініңді естідім. Бірақ мен сондай әлсіз, сондай кішкентаймын. Онда қалай өмір сүрмекпін? Алла Тағала жауап береді:
– Мен барлық періштелердің арасынан арнайы саған біреуін таңдадым. Ол сені күтіп тұрады, сені қорғайды. Періштең саған күн сайын ән салып, күлімсірейді. Сен оның мейірімін сезіп, өзіңді бақытты сезінесің. Сәби тағы:
– Ал адамдар маған бір нәрсе айтқанда, олардың тілін білмей тұрып қалай түсінемін?
– Періштең саған жер бетінде ести алатын ең тәтті, ең көркем сөздерді айтады. Саған сөйлеуді де, тыңдауды да, сүйіспеншілікпен үйретеді.
– Мен сенімен сөйлескім келсе қайтемін?
– Періштең саған екі алақанын жайып, қалай дұға ету керегін де үйретеді.
– Жер бетінде жаман адамдар болатынын да естідім. Олардан мені кім қорғайды? – Періштең сені өз өмірін қиюға тура келсе де қорғап қалуға дайын. Сәби тағы мұңайып:
– Бірақ мен сені ешқашан көре алмайтыныма өте қатты қайғырамын, – дейді. Сонда Алла Тағала:
– Періштең саған мен туралы үнемі айтып отырады әрі Маған қалай жетуге болатынын да үйретеді, – деп жауап береді. Сол сәтте жұмақта бір сәт үнсіздік орнап, жердің күбір-сыбыры жұмаққа жетеді. Сәби жерге аттанатын уақыт жақындағанын сезіп, соңғы сұрағын қояды:
– Енді мен кеткелі тұрмын, менің Періштемнің аты кім, соны білейін деп едім? – дейді. Алла Тағала да: – Періштемнің атының еш маңызы жоқ, пендем. Сен оны «АНА, АНАШЫМ» деп атайсың.
Дайындаған – Тұрар ТҮГЕЛҰЛЫ
