Бірде қария адам көптің ортасында баяу да сабырлы дауыспен былай дейді:
– Адам баласының жаны мен жүрегі – бау-бақша сияқты. Бұл бақты жаман шөп басып кетпеуі үшін оны тазалап, күтіп, баптап отыру қажет. Ал көңілдің бағына қаулап өсетін арам шөптер – күдік, көре алмаушылық, іштарлық, реніш, кек, ашу сияқты қасиеттер. Олар тазаланбай өсіп кетсе, адамның жанын улап, жүрегін кірлетеді.
Сол кезде біреу сұрақ қояды:
– Ал сол жаман шөптерді тазалау үшін не істеу керек?
Қария кішкене ойланып, былай деп жауап береді:
– Әр нәрсенің екі жағы бар. Жақсы нәрсеге көп назар аударсаң, ол гүлдейді. Ал жаман нәрсеге көбірек көңіл бөлсең, ол да өседі. Мәселен, әлдекім сенің көңіліңе тиіп, ренжітіп қойды дейік. Егер сен осы ренішті ойлай берсең, одан сайын жүрегіңді кірлетесің, соған жабысып қаласың, уақыт өте бұл сезім ашу-ызаға, тіпті кекке айналады. Ал сен осы ренішті өзіңде сақтамай, кешіріммен қарасаң, жүрегің тазарады, көңілің тыныш болады.
Шәкірттерінің бірі:
– Ал кешіріммен қарай алмайтын жағдайлар да бар ғой? Кейде адамдар ауыр сөз айтып немесе қатты қателік жасап, көңіліңе қатты тиюі мүмкін, – дейді.
Қария жымиып:
– Иә, әрине, бірақ әр адам жүрегіне мейірімділік пен сабырды көбірек өсіріп, терең түсінікке ұмтылса, ол қандай қиын жағдай болса да, кешіре біледі. Мейірімділік жүректің қоқысын тазалайды, ал сабыр күш береді.
Біз әрдайым өзіміздің ішкі бағытымызды реттеп отыруымыз керек. Мейірім мен сабыр, кешірім мен түсінік жүрегіміздің таза әрі кең болуына көмектеседі. Алла жүректерімізді иманға толтырып, ішіміздегі бақты гүлдендіріп, кірсіз күйде сақтауға жәрдем етсін.
