1. Қасиетті құндылықтарды сақтау орны
Сандыққа ең қымбат дүниелер – ұлттық киімдер, зергерлік әшекейлер, құжаттар, киелі мұралар, жасаулар салынған. Оған баланың кіндігін, сүндетке отырғызған кездегі киімдерін, қыздың жасауын, сирек кездестірілетін бұйымдарды сақтап, аманат ретінде ұрпаққа жеткізген.
2. Тәрбиелік мәні
Әжелер сандықты ашарда балаларды қасына отырғызып:
«Мынау – сенің атаңның мұрасы»,
«Мынау – анаңның көйлек көктеген қайшысы»,
деп, әр заттың тарихын айтып, жас ұрпаққа ұрпақ сабақтастығын сіңірген.
3. Қасиет тұтып, рұқсатсыз аштырмаған
Сандыққа бас салып ашып, зат ақтару – үлкен әдепсіздік. Келіндер мен қыз-келіншектер көбіне рұқсатсыз ашпаған. Сандықтың үстіне отырмайтын, аяқты созбайтын, кей өңірде тіпті үстіне жеңіл зат қоя салуды ұят санаған.
4. Қыз жасауының бөлігі
Қыз ұзатылғанда артынан жасалған жасау ішінде міндетті түрде сәндеп, күмістеп соқтырған әдемі сандық апарған. Ол қыздың барған жерінде «түтін түтетіп», қазынасын сақтайтын орын болып есептелген.
5. Қастерлілік белгісі
Сандық – отбасының құт-берекесі деп ұғынған. Оны ауқаттысы да, кедейі де таза ұстауға, өрнектеп безендіруге тырысқан. Шеберлер ағаштан оймыштап, қаңылтырмен қаптап, сәндеген.
Қысқасы, қазақ әжелері сандыққа заттық емес, рухани көзқараспен қараған.
