Бір түні Мәулана Жәлеладдин Руми (р.а.) өз ұстазы хазірет Шамсуддин Табризиді (р.а.) үйіне қонаққа шақырады.
Шамс хазірет келіп, дастарқан жайылған кезде Румиге былай дейді:
– Маған ішуге арақ әкеліп бере аласың ба?
Руми (р.а.) таңырқап қалады:
– Ұстаз да арақ ішеді екен бе?
Шамс (р.а.) жауап береді:
– Иә, әрине.
Руми (р.а.) сасқалақтап:
– Кешіріңіз, мен оны білмеппін, – дейді.
Шамс хазірет:
– Енді білдің, олай болса арақ әкел, – дейді.
Руми (р.а.) дағдарып:
– Түн ортасында оны қайдан табамын? – дейді.
– Қызметшілеріңнің бірін жібер, – дейді Шамс.
– Жоқ, нөкерлерімнің алдында абыройым төгілер, – дейді Руми.
– Онда өзің барып кел, – дейді ұстаз.
Руми (р.а.) қиналып:
– Мені бүкіл қала таниды, қалай барып арақ аламын? – дейді.
Шамс хазірет қатаң үнмен:
– Егер шын шәкіртім болсаң, айтқанымды орында. Орындамасаң, бүгін тамақ ішпеймін, сөйлеспеймін, ұйықтамаймын, – дейді.
Ұстазға деген сүйіспеншілік пен құрметтен Руми (р.а.) үстіне шапан жауып, бөтелкені жасырды да, христиандар тұратын көшеге қарай беттейді.
Жолда ешкім күмәнданбайды. Бірақ христиан махалласына кіргенде жұрт таңырқап, соңынан ереді.
Бәрі көреді: Руми (р.а.) арақ сататын жерге кіріп, бөтелке сатып алып, шапанының астына жасырады. Шыға бергенде артынан ерген халық көбейіп, мешітке дейін ілесіп келеді.
Мешіт есігінде біреу дауыстайды:
– Ей, жамағат! Сендердің имамдарың, шейх Жәлеладдин Руми (р.а.) жаңа ғана христиан көшесінен арақ сатып алып шықты!
Осыны айтып, шапанды ашып қалғанда бөтелке көрінеді.
Ашуланған топ Румидің бетіне түкіріп, ұрып-соғып, тіпті кейбірі өлтірмек болады. Руми (р.а.) үндемей шыдап тұрады, өзін ақтамайды.
Жұрт тіпті сеніп қалады: «Бұл кісі бізді алдап жүр екен!» – деп.
Дәл осы кезде Шамс Табризи (р.а.) дауыстайды:
– Әй, ұятсыздар! Бір ғалымға, бір фақиһқа арақ ішті деп жала жаптыңдар. Біліңдер, бұл бөтелкеде арақ емес – сірке суы бар!
Біреу айқайлап:
– Жоқ, өз көзіммен көрдім, арақханадан алды! – дейді.
Шамс хазірет бөтелкені ашып, бірнеше тамшысын жұрттың қолына тамызады. Бәрі иіскеп таң қалады: расымен де бұл арақ емес, кәдімгі сірке екен!
Сөйтсе, Шамс хазірет алдын ала арақ сатушыға барып: «Егер Руми бөтелке алуға келсе, оған арақтың орнына сірке бер» деп ескертіп қойған екен.
Жұрт өкінеді, бастарын ұрып, Румидің аяғына жығылып, кешірім сұрайды, қолын сүйеді. Ақырында тарай бастайды.
Руми (р.а.) ұстазына жалбарынады:
– Бүгін мені үлкен сынаққа салдыңыз. Мүридтерімнің алдында абыройымды төгілттіңіз. Мұның мәні неде?
Сонда Шамс Табризи (р.а.) былай дейді:
– Бүгін сен көрдің: халықтың құрметі мен атағы – бос сағым. Сен осыған сеніп жүр едің. Бір бөтелке үшін-ақ олар сенен теріс айналды, бетіңе түкірді, ұрды, тіпті өлтірмек болды.
Міне, сен мақтан тұтқан абыройдың «құны» осындай – бір сәтте жойылады.
Бұдан кейін адамдардың берген атағына сенбе. Нағыз абырой – тек Алланың алдында. Ол ғана біледі, кім шынымен қадірлі, ал кім жалған бедел іздеуші. Сондықтан көзіңді тек Аллаға ғана қада.
