"...Төңкеріліп құбылған жұрт — бір сағым,
Шынға шыдап, қоса алмас ынтымағын.
Көптің аузын күзетсең күн көрмейсің,
Өзіңді өзің күзет, кел, шырағым!"
(Абай)
ОЛАР
Олар маған: «Сәл қарапайымдау болсаң қайтеді?» дегенде жылап жібердім.
Сонда олар маған: «Бәлкім, саған күлу керек шығар?» деді.
Мен күлдім. Сонда олар: «Өтірік күлдің» деді.
Мен қабағымды түйдім. Сонда олар: «Міне, міне, жасырған болмысың көріне бастады» десті.
Мен үндемедім. Сонда олар: «Тіліңді жұтып қойдың ба?» деді.
Мен сөйлеп едім, олар: «Мылжың екенсің» деді.
Мен оларға кеңдік таныттым, олар: «Қорқақ екенсің. Қайратты болсаң, кек алар ең» десті.
Мен қарсы дау айтып ем, олар: «Ақымақсың. Ақылды болсаң, текке дауласпас ең» деді.
Мен «Жоқ» десем, олар маған: «Кісікиіксің» деді.
Дегендеріне көніп, мақұлдап ем, «Екіжүздісің» деді.
Осыдан кейін елге қанша жағынуға тырыссам да, бәрібір сынға ұшырайтынымды түсіндім. (Имам әш-Шафиғи)
Жүрсін КӘРІМ
